Türkiye'de bir "afet" demek, bilgisizliğin, şaşkınlığın ve düzensizliğin abideleşmesi demektir.
Yangın olaylarında belki ne yapılması gerektiğini 
biraz biliyoruz.
Ama sel, heyelan, çığ, deprem, maden kazası,
trafik...
Bunlar karşısında son derece hazırlıksız, donanımsız, düzensiz ve bilgisiz davranıyoruz.
Adana'da yaşanan acılı depremde de alışık olduğumuz görüntüleri bol bol izledik.
Şaşkın insanlar, çaresiz kamu personeli, ne yapacağını bilmeyen güvenlik güçleri oradan oraya koşturan insanlar...
Herkes bir biçimde yardım etmek istiyor...Büyük çaba gösteriyor... Göz yaşartacak bir biçimde 
özverili davranıyor. Eşsiz cesaret örnekleri veriyor... Kendi yaşamını bile göz ardı ediyor...
Ama tüm bunların karşılığı tam alınamıyor.
Çünkü insani duygularımız, insanlığımız, özverimiz, bilgiyle, uzmanlıkla, akılcılıkla, düzenle, disipinle desteklenmiyor.
Boşa akan, hatta akarken sağına, soluna zarar veren bir çılgın ırmak gibiyiz.
Adana depreminde, alışık olduğumuz bu görüntülerden farklı görüntüler de gördük.
Gördük ve derin sevinçlere kapıldık.
Bir avuç genç insan...
Düzgün kıyafetler... Yeterli donanım... Serinkanlılık... Bilgi...
Ve kuşkusuz büyük bir sorumluluk duygusu...
Özveri... İnsan sevgisi...
Adana'da 14 kişilermiş. Bir çoğu tatilini kesmiş
gelmiş...
Adları AKUT.
Giysilerin sırtında "AKUT; doğadaki dostunuz" yazıyor.
İkiyüz üyeli bir dernek...
Aralarında ünlü dağcı Nasuh Mahruki de var...
Amaçları arama ve kurtarma eylemlerine katılarak insanlara en dar, en çaresiz anlarında yardım etmek...
AKUT, bir başka sivil toplum kuruluşla, Türkiye Radyo Amatörleri Cemiyeti'yle (TRAC) yakın işbirliği yapıyormuş.
Arama ve kurtarma çalışmaları bugüne değin yalnızca kamu eliyle yürütülüyordu.
Çok da yetersiz yürütülüyordu...
İnsanlarımız çoğu zaman serinkanlı, bilgili, cesur, güven verici ve şefkatli bir elin yardımından yararlanamadan kendilerini çeşitli
felaketlerin sonuçlarından korumaya çalışıyorlardı...
Çoğu zaman koruyamıyorlardı... 
Elbette kamunun arama, kurtarma, söndürme ve çeşitli yardım çalışmaları, yeniden düzenlenmeli ve çağdaşlaştırılmalıdır. 
Adana'da bunun da başlangıcını gördük. Sivil Savunma da Adana'da daha düzenli ve etkili göründü... Bu da umut verdi...
Ama bu yükü kamunun doğrudan kendisinin tek
başına taşımaya çalışması için hiçbir neden yoktur.
AKUT ve TRAC gibi kuruluşlar, özerklikleri hiç 
zedelenmeden kamu tarafından desteklenmelidir.
Türkiye toplumu genç bir toplum. Bu, çağın
gereklerine uymada, yenilikleri benimsemede,
teknolojik gelişmelere ayak uydurmada ve en önemlisi öğrenmede, gelişmede ve ilerlemede toplumumuza büyük avantajlar
getiriyor.
AKUT gibi gönüllü kuruluşlar, benimsenir ve desteklenirse, inanıyorum ki binlerce genç arama ve kurtarma çalışmaları için
eğitilebilir, donatılabilir ve yetiştirilebilir.
Türkiye, en geri olduğu bir konuda bile, hızla en ileri ülkelerin düzeyine ulaşabilir.
Çocukluk ve gençlik yıllarında izcilik yapmıştım...
Halkevlerine çok şey öğrenmiştim...
Şimdilerde Halkevleri yok; galiba izcilik de öldü.
Oysa bir biçimde gençlerin enerjilerini ve yaratıcılıklarını toplumsallaştırmanın yollarını bulmamız gerekli.
Inanıyorum ki, AKUT, TRAC gibi gönüllü kuruluşlar bu işi en iyi biçimde yerine getirebilirler.
Bugünkü düzenimiz pek çok konuda çatırdıyor.
En çok çatırdadığı noktalardan biri de, gençlere kendilerini geliştirebilecekleri, birey olma bilincini 
oluşturabilecekleri resmi öğretim dışında kendilerini eğitebilecekleri, yeni bilgi ve beceri alanlarıyla tanışabilecekleri çok az
olanak sunuyor olmamızdır.
AKUT projesi bence salt bir arama ve kurtarma projesi değildir.
AKUT aynı zamanda bir insancıllaşma projesidir. 
AKUT gençlerin toplumla bütünleşmesi projesidir.
AKUT bir bilgi projesidir.
AKUT aynı zamanda bir uluslaşma projesidir de...
"AKUT", yaptıkları başka işlerin yanında Sercan adlı bir çocuğu da büyük bir özen, serinkanlılık,
bilgi ve cesaretle kurtardı.
Kuşkusuz, bütün fedakarlıklarını karşılayacak derin bir sevinç duydular.
Ama yüzlerce Sercanlar kurtarılmalı, binlerce AKUT üyesi Adana'da yaşanan sevinçleri yaşamalıdırlar...
Sevinçleri... Ve insan olabilmenin o dayanılmaz mutluluğunu...
Böyle bir sevinci ve mutluluğu salt kamusal tekele tanımak bence büyük bir yanlışlıktır.
---------------------------------------------------------------------------- 

(*) Yeni Asır Gazetesi, 7 Temmuz 1998, Sayfa 9,
Aydın Güven Gürkan - İzmir Milletvekili
(Köşe Yazısı) 

*********************************************************
Not : Pek çok radyo amatörü arkadaşımından ilgili köşe yazısının tamamının yayınlanması 
konusunda telsiz, telefon ve e-maille rica ve dilek aldım. Bu kez köşe yazısının 
tamamını aktardım. İlgilerinize teşekkür ederim. 73, TA3J