En baştan başlamak gerekirse o gün ailemin Adapazarında bulunan bireyleri ile bir piknik yapıyorduk. Boluya bağlı olan Düzceye gittik. Ve sabahtan akşama kadar orada kendi çapimizda eğlendik. Akşam saat 6 sularında toparlandık ve Adapazarına doğru yol almaya başladık. Eve döndüğümüzde herkes yorgun bir hale gelmişti ve bir iki saat ayakta kaldıktan sonra uykuya yattık. Tabii kimsenin aklından bile geçmiyor o akşam bir deprem olacağı. 

Neyse bir sallantı ile uyandım. Ama uyandığım anda yerde olduğumu fark ettim. Yorgunluktan olsa gerek, kendimi bir anda sarhoş zannettim. Üç defa çocukluk arkadaşimı çagirdim. Bunun sebebi bütün tatillerimi bu arkadaşim ile geçiriyorum. Ve sonuçta biliyorum benim sarhoş olabileceğim tek yer ise tatil. Ama bir cevap gelmedi. O sırada aile bireylerimin çigliklarini fark ettim ve bu bir tatil gecesi değil tam tersi bir deprem gecesi idi. O anda iyi olduğumu haykırdım ve altıma dağcılıkta kullanılan Bergama tipi bir short üzerime ise bir t-shirt aldım. Bu shortu giymemin sebebi ise çok cebi olması. Yanıma kimlik cüzdanı, arabanın ruhsatı ve cep telefonum ile 144 Mhz el cihazımı aldım. Malum dinleme yapıp bilgi almak için. Bütün aile bireylerini çikardik dışarı. 

Ben arabanın binaya çok yakın olduğunu düşündüm ve çekeyim dedim içimden. Arabanın kapısını açtım. Girip kapıyı kapattıktan bir saniye sonra belki hayatımda ilk defa; "Keşke bu sesleri duymasaydım" diyebileceğim türde sesler duydum. Bina yıkılıyordu. Düşünün hala 45 saniyelik bölgenin içindeyiz. O anda aklıma gelenler şöyle.

     -Kaçarım (Ya kaçarken üstüme blok düşerse?)

     -Koltuğu yatırıp beklerim

Aynende öyle yaptım koltuğu hemen yatırdım ve kollarımla yüzüme koruma çektim. Ve olanlar oldu. Bina yıkıldı. Arabanın üstü artık çökmüs ve camlar patlamıştı. Ama hiç bir şey göremiyordum molozlardan. Deprem bitmişti ama ben enkaz altındaydım. Bağıran kişiler duydum. Ve geri haykırdım. Yardım çagiracaklarini söylediler "tamam" dedim. 

Ama sabaha kadar hiçbir yardım gelmedi. Allaha şükür o gün piknikteydik, arabanın içerisinde yeterince su ve çörek vardı. Tabii o anda imkansızlıktan doğan bir şaka geldi aklıma. "Vay be oğlum, aylardır kampa gitmek istiyordun al sana kamp!" dedim. 

O anda insan psikolojisi çok değişiyor. Neler düşünüyorsunuz hiç belli değil. Ufaklığım yurt dışında geçmişti ve ben BOY SCOUTS OF AMERICA'da idim. Yani İzciydim. Kamplarda RED CROSS bize kamp hayatı ve olağanüstü durumlar eğitimi vermişti. Suyum yeterliydi ama yinede onun sayesinde düşündüm. Burada ne kadar kalacağım hiç belli değildi. Su hakkında biraz tutumlu olmam gerekir. Eğitimim sırasında ögrendigim en önemli şey: İnsan uzun süre yemeksiz kalır ama SUSUZ asla!!! 

Sabah oldu ve cep telefonları hala çalismiyor ve yardım da gelmiş değildi. Telsizi kullanmak hiç aklımda bile yoktu. O gün geçti. Ben biliyordum: Arabanın üstüne düşenler kolondu. Nasıl kaldırsınlarki? Araba hurda olmasına rağmen akü doluydu ve radyo çalısıyordu. Bir iki istasyon bana acı gerçekleri açıklıyor: Yanlız Sakarya değildi, bütün Marmara idi bu durumda. 

Bazen ağladım bazende gülmekten kendimi tutamadım. Sonuçta hayattaydım ve yaşiyordum. O akşam da geçti. Öbür gün yani 2. gün telsizimin TX yapabileceği bir frekansta bazı konuşmalar duydum. Ve bunlar resmi konuşmalardı. Dinleme yapıyordum arada, ama amatör frekanslardan bir şey çıkacagını hiç düşünmüyordum!!! Ve konuşmaların arasında ACİL ÇAGRI yönelttim. Kiminle ve nereyle görüşüyordum bilemiyorum. Durum izahı ile mevki bildirdim. Karşimda duymak istediğim sözler vardı: "Tamam hemen ekip yolluyoruz!". "Kurtuldum" dedim. 

Ama akşama kadar hiçbir hareket yoktu. Uykum gelmişti ve uyuyordum. Bir anda makine sesleri ile demir gıcırtıları duydum. Ve belli bir süreden sonra yavaş yavaş kepçenin ışıklarını ve gövdesini gördüm. Sonunda dışarı çıkmıstım ve yaşıyordum. Kimseye bakmadan, öpmeden dans etmeye başladım. Hayatımın dansıydı bu "Hayatın dansı!". Ailem şaşkınlıkla ama o kadar da sevinçle bakıyordu bana. 

İşte iki gün ve üç gecenin enkaz altındaki hikayesi... 

Dileğim, Allahtan ne bizlere, ne sizlere, ne bu vatana, ne de bu dünyaya bir daha böyle bir facia göstermesin.. 

N.Ş

Tnx: N.Ş.